Exodus 4 is het vervolg op Gods roeping van Mozes. Waar hoofdstuk 3 eindigt met Gods duidelijke opdracht om naar Farao te gaan, laat hoofdstuk 4 zien hoe Mozes worstelt met zijn onzekerheid en bezwaren. Toch geeft God hem tekenen en helpers mee om hem te sterken. Dit hoofdstuk toont Gods geduld én vastberadenheid in het voorbereiden van zijn dienaar.
Tekenen om het volk te overtuigen
Mozes uit zijn eerste bezwaar: “Zij zullen mij niet geloven.” God antwoordt daarop met drie tekenen. Het eerste is dat Mozes zijn staf op de grond moet werpen: de staf verandert in een slang. Wanneer Mozes deze weer bij de staart oppakt, wordt het opnieuw een staf. Het tweede teken is dat Mozes zijn hand in zijn boezem moet steken; als hij dat doet, wordt zijn hand melaats. Bij de tweede keer is ze weer gezond. Het derde teken is dat Mozes water uit de Nijl op de grond moet gieten, waarna het in bloed verandert. Deze tekenen zijn bedoeld om de Israëlieten te laten geloven dat God hem werkelijk gezonden heeft.
Mozes’ tegenzin en Gods antwoord
Ondanks deze wonderen aarzelt Mozes opnieuw. Hij zegt dat hij geen goede spreker is – hij voelt zich traag van tong. God herinnert hem eraan dat Hij de Schepper is van de mond, de dove en de ziende. God belooft zelf met Mozes’ mond te zijn en hem te leren wat hij zeggen moet. Maar zelfs dan vraagt Mozes: “Heere, zend toch iemand anders.”
God wordt toornig, maar toont ook barmhartigheid. Hij stelt voor dat Aarons, Mozes’ broer, zal spreken namens hem. Aaron is welbespraakt en zal de woordvoerder worden, terwijl Mozes namens God spreekt. God zegt: “Hij zal voor u tot een mond zijn, en gij zult voor hem tot een god zijn.” De staf krijgt hierbij een centrale rol als instrument voor de tekenen.
De reis naar Egypte
Mozes keert terug naar zijn schoonvader Jethro en vraagt toestemming om naar Egypte terug te keren. God zegt hem dat degenen die hem wilden doden, inmiddels gestorven zijn. Mozes neemt zijn vrouw en kinderen mee en vertrekt naar Egypte met de staf van God in zijn hand. Onderweg herhaalt God zijn waarschuwing dat Farao’s hart verhard zal zijn, maar dat Mozes duidelijk moet maken: Israël is Gods eerstgeboren zoon. Als Farao weigert Israël te laten gaan, zal God zijn eerstgeborene doden.
Een merkwaardig tussenval: het verbond bevestigd
Onderweg naar Egypte gebeurt iets onverwachts: God zoekt Mozes te doden. Zijn vrouw Zippora grijpt in en besnijdt hun zoon met een stenen mes. Ze noemt Mozes “een bloedbruidegom” vanwege de besnijdenis. Deze gebeurtenis bevestigt het belang van het verbond dat God met Abraham heeft gesloten, en laat zien dat Mozes daaraan moest gehoorzamen voordat hij het volk kon leiden.
Mozes en Aaron ontmoeten elkaar
God zegt tegen Aaron dat hij Mozes tegemoet moet gaan in de woestijn. Ze ontmoeten elkaar bij de berg Gods, en kussen elkaar. Mozes vertelt Aaron alles wat God gezegd heeft. Samen gaan ze naar de oudsten van Israël, vertellen Gods woorden en doen de tekenen. Het volk gelooft en buigt zich neer in aanbidding, wetende dat de Heer hen gezien heeft.
Exodus 4
| 1 | Toen antwoordde Mozes, en zeide: Maar zie, zij zullen mij niet geloven, noch mijnstem horen; want zij zullen zeggen: De HEERE is u niet verschenen! |
| 2 | En de HEERE zeide tot hem: Wat is er in uw hand? En hij zeide: Een staf. |
| 3 | En Hij zeide: Werp hem ter aarde. En hij wierp hem ter aarde! Toen werd hij toteen slang; en Mozes vlood van haar. |
| 4 | Toen zeide de HEERE tot Mozes: Strek uw hand uit, en grijp haar bij haar staart!Toen strekte hij zijn hand uit, en vatte haar, en zij werd tot een staf in zijn hand. |
| 5 | Opdat zij geloven, dat u verschenen is de HEERE, de God hunner vaderen, deGod van Abraham, de God van Izak, en de God van Jakob. |
| 6 | En de HEERE zeide verder tot hem: Steek nu uw hand in uw boezem. En hij stakzijn hand in zijn boezem; daarna trok hij ze uit, en ziet, zijn hand was melaats, witals sneeuw. |
| 7 | En Hij zeide: Steek uw hand wederom in uw boezem. En hij stak zijn handwederom in zijn boezem; daarna trok hij ze uit zijn boezem, en ziet, zij was wederals zijn ander vlees. |
| 8 | En het zal geschieden, zo zij u niet geloven, noch naar de stem van het eersteteken horen, zo zullen zij de stem van het laatste teken geloven. |
| 9 | En het zal geschieden, zo zij ook deze twee tekenen niet geloven, noch naar uwstem horen, zo neem van de wateren der rivier, en giet ze op het droge; zo zullende wateren, die gij uit de rivier zult nemen, diezelve zullen tot bloed worden op hetdroge. |
| 10 | Toen zeide Mozes tot de HEERE: Och Heere! ik ben geen man wel ter tale, nochvan gisteren, noch van eergisteren, noch van toen af, toen Gij tot Uw knechtgesproken hebt; want ik ben zwaar van mond, en zwaar van tong. |
| 11 | En de HEERE zeide tot hem: Wie heeft den mens den mond gemaakt, of wieheeft den stomme, of dove, of ziende, of blinde gemaakt? Ben Ik het niet, deHEERE? |
| 12 | En nu ga henen, en Ik zal met uw mond zijn, en zal u leren, wat gij spreken zult. |
| 13 | Doch hij zeide: Och, Heere! zend toch door de hand desgenen, dien Gij zoudtzenden. |
| 14 | Toen ontstak de toorn des HEEREN over Mozes, en Hij zeide: is niet Aaron, deLeviet, uw broeder? Ik weet, dat hij zeer wel spreken zal, en ook, zie, hij zaluitgaan u tegemoet; wanneer hij u ziet, zo zal hij in zijn hart verblijd zijn. |
| 15 | Gij dan zult tot hem spreken, en de woorden in zijn mond leggen; en Ik zal metuw mond, en met zijn mond zijn; en Ik zal ulieden leren, wat gij doen zult. |
| 16 | En hij zal voor u tot het volk spreken; en het zal geschieden, dat hij u tot eenmond zal zijn, en gij zult hem tot een god zijn. |
| 17 | Neem dan dezen staf in uw hand, waarmede gij die tekenen doen zult. |
| 18 | Toen ging Mozes heen, en keerde weder tot Jethro, zijn schoonvader, en zeidetot hem: Laat mij toch gaan, dat ik wederkere tot mijn broederen, die in Egyptezijn, en zie, of zij nog leven. Jethro dan zeide tot Mozes: Ga in vrede! |
| 19 | Ook zeide de HEERE tot Mozes in Midian: Ga heen, keer weder in Egypte, wantal de mannen zijn dood, die uw ziel zochten. |
| 20 | Mozes dan nam zijn vrouw, en zijn zonen, en voerde hen op een ezel, en keerdeweder in Egypteland; en Mozes nam den staf Gods in zijn hand. |
| 21 | En de HEERE zeide tot Mozes: Terwijl gij heentrekt, om weder in Egypte tekeren, zie toe, dat gij al de wonderen doet voor Farao, die Ik in uw hand gesteldheb; doch Ik zal zijn hart verstokken, dat hij het volk niet zal laten gaan. |
| 22 | Dan zult gij tot Farao zeggen: Alzo zegt de HEERE: Mijn zoon, Mijneerstgeborene, is Israel. |
| 23 | En Ik heb tot u gezegd: Laat Mijn zoon trekken, dat hij Mij diene! maar gij hebtgeweigerd hem te laten trekken; zie, Ik zal uw zoon, uw eerstgeborene doden! |
| 24 | En het geschiedde op den weg, in de herberg, dat de HEERE hem tegenkwam,en zocht hem te doden. |
| 25 | Toen nam Zippora een stenen mes en besneed de voorhuid haars zoons, en wierpdie voor zijn voeten, en zeide: Voorwaar, gij zijt mij een bloedbruidegom! |
| 26 | En Hij liet van hem af. Toen zeide zij: Bloedbruidegom! vanwege de besnijdenis. |
| 27 | De HEERE zeide ook tot Aaron: Ga Mozes tegemoet in de woestijn. En hij ging,en ontmoette hem aan den berg Gods, en hij kuste hem. |
| 28 | En Mozes gaf Aaron te kennen al de woorden des HEEREN, Die hem gezondenhad, en al de tekenen, die Hij hem bevolen had. |
| 29 | Toen ging Mozes en Aaron, en zij verzamelden al de oudsten der kinderenIsraels. |
| 30 | En Aaron sprak al de woorden, die de HEERE tot Mozes gesproken had; en hijdeed de tekenen voor de ogen des volks. |
| 31 | En het volk geloofde, en zij hoorden, dat de HEERE de kinderen Israels bezocht,en dat Hij hun verdrukking zag, en zij neigden hun hoofden, en aanbaden. |
